บทที่ 340 แป้งจินปิ่งห่อมันฝรั่งเส้น

ผมเดินตรงเข้าไปโดยไม่สนใจคนพวกนั้น แล้วพูดกับ “หวังหมู่เหนียงเหนียง” ทันทีว่า “พี่สาว ข้างหลังพี่มีมีดทำครัวอยู่นะ อย่าลืมสิว่าเมื่อกี้พวกเขาบอกว่าพี่เป็นบ้า”

“หวังหมู่เหนียงเหนียง” ที่กำลังโดนผลักไปผลักมา พอได้ยินผมพูดแบบนั้นก็หันขวับไปมองหามีดทันที

คนพวกนั้นพากันถอยกรูดออกไปหลายเมตรในพริบตา…

เห็นไหมล่ะ กลัวเป็นเหมือนกันนี่หว่า

แน่นอนว่าบนพื้นไม่มีมีดทำครัวอะไรทั้งนั้น ผมเดินเข้าไปพยุงเธอขึ้นมา แล้วพูดกับคนกลุ่มนั้นว่า “พวกคุณก็พอได้แล้ว ผู้ชายอกสามศอกตั้งหลายคนมารุมผู้หญิงคนเดียวมันน่าภูมิใจตรงไหน อีกอย่างสมองเธอไม่ปกติ ฆ่าคนยังไม่ผิดกฎหมายด้วยซ้ำ พวกคุณไม่กลัวเธอคุ้มคลั่งขึ้นมาหรือไง”