บทที่ 337 ฟ้าดินเคยละเว้นใคร

พอเห็นศิษย์พี่ใหญ่เปิดฉากก่อน ผมกับหม่าอวิ๋นเฟิงก็ไม่เกรงใจ รัวหมัดซัดไม่ยั้ง ยกเท้าประเคนถีบซ้ำเข้าไปทันที!

อาจารย์กั้นยกสองมือขึ้นกุมหัว โดนอัดจนไม่มีปัญญาจะปัดป้อง ได้แต่คอยปกป้องศีรษะไว้ หวังแค่ไม่ให้โดนซ้อมจนตายคาที่

ผ่านไปราวๆ ยี่สิบนาที…

อาจารย์กั้นก็โดนซ้อมจนหายใจรวยริน นอนแผ่หลาอยู่ตรงนั้น เหลือแต่ลมหายใจออก แทบไม่มีลมหายใจเข้าแล้ว

พวกเราถึงได้ยอมรามือ ศิษย์พี่ใหญ่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเอาไปจ่อไว้ข้างหูของอาจารย์กั้น

"ถ้าแกยังไม่ยอม จะแจ้งตำรวจตอนนี้เลยก็ได้นะว่าพวกเราทำร้ายร่างกาย เป็นไง ให้ฉันช่วยกดเบอร์หนึ่งหนึ่งศูนย์ให้ไหมล่ะ"

ใบหน้าของอาจารย์กั้นบวมปูดไปหมด ขอบตาก็เขียวช้ำ เขาสูดลมหายใจดังฮืดฮาด แววตายังคงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง