บทที่ 313 ผีคลาน

ผมนั่งสมาธิอยู่บ้านดีๆ ไม่รู้ตัวอะไรไม่ใช่คนไม่ใช่ผีโผล่พรวดมาก่อกวนอยู่ตรงนี้

ผมลืมตาขึ้นแล้วกวาดสายตามองไปทางนั้น

ตรงมุมห้องไม่มีอะไรอยู่เลย ทว่ากลับพอมองเห็นเงาร่างเลือนรางตนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่กับพื้น

แถมเงาร่างนี้ยังพร่ามัวอย่างยิ่ง มีเพียงเค้าโครงคร่าวๆ เท่านั้น ดูเป็นเงาตะคุ่มและโปร่งแสงไปพร้อมกัน

จะเปรียบเทียบอย่างไรดีล่ะ

เหมือนเวลาอากาศร้อนจัดจนตามองเห็นไอร้อนระอุที่ลอยขึ้นมาในอากาศ

ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็แทบมองไม่เห็น

ความรู้สึกประมาณนั้นเลย

แต่พอผมหลับตาลง เจ้าสิ่งนั้นกลับปรากฏชัดเจนขึ้นมาในห้วงความคิดทันที