บทที่ 297 สู่นิกายฉวนเจิน

ภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้นแวบผ่านเข้ามาในหัวเพียงชั่วพริบตา ทว่าพอผมพยายามจะเพ่งมองให้ชัด ทุกอย่างกลับเลือนหายไปจนหมดสิ้น

ใจผมดิ่งวูบลงทันที นี่ต้องเป็นองค์เทพส่งนิมิตมาบอกแน่ๆ ว่าจางเหวินเหวินกำลังมีภัย!

ขณะเดียวกัน ผมก็นึกถึงลำแสงสีขาวดำสองสายที่จู่ๆ พุ่งทะยานออกไปจากหน้าโต๊ะบูชาเมื่อครู่

หรือว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับจางเหวินเหวิน?

ขณะที่ความคิดผมกำลังสับสนวุ่นวาย ลุงหม่ากลับกำลังยืนมองซื่อซิ่ว ทารกที่ถูกทิ้งซึ่งตนเคยช่วยชีวิตไว้ในอดีต บัดนี้เติบโตจนสะสวยหมดจด แกยิ้มจนแก้มแทบปริ พลางเอ่ยปากจะพาพวกเราออกไปกินมื้อใหญ่

เพียงแต่นักพรตนิกายฉวนเจินไม่กินเนื้อสัตว์ไม่ดื่มสุรา ลุงหม่าจึงครุ่นคิดว่าจะพาไปหาอาหารเจอร่อยๆ ได้ที่ไหน แล้วหันมาถามผม