บทที่ 288 นิกายฉวนเจินหลงเหมิน

นักพรตหญิงตัวน้อยชะงักไป หันกลับมามองผม แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า "แต่ว่า ฉันกำลังจะซื้อแล้วนะคะ?"

เธอพูดติดสำเนียง ฟังดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนตงเป่ย น้ำเสียงนุ่มนวลแผ่วเบา อ่อนหวานน่าฟังเอาเรื่องทีเดียว

ผมยิ้มให้เธอ "ตราบใดที่ยังซื้อขายไม่เสร็จ ใครก็มีสิทธิ์แย่งนี่ครับ เถ้าแก่ เอามาให้ผมดูหน่อย ถ้าถูกใจ ผมให้ราคาเพิ่มเลย"

พอได้ยินแบบนั้น เถ้าแก่ก็รีบคว้าสร้อยประคำเส้นนั้นกลับมาทันควัน แล้วส่งให้ผมด้วยท่าทีกระตือรือร้นสุดขีด

"พ่อหนุ่มตาถึงจริงๆ นี่น่ะไม้พุทราสายฟ้าฟาดชั้นยอดเชียวนะ ต่อให้เดินหาทั่วทั้งตลาดก็ไม่มีชิ้นที่สองแล้ว"

ผมไม่สนใจคำยกยอ รับสร้อยข้อมือมาพิจารณาดูครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วส่งคืนให้เถ้าแก่