บทที่ 282 ความแค้นมีต้นสาย หนี้มีเจ้าหนี้

ผมเงยหน้าพูดกับหานต้าเหว่ย “เมื่อกี้เธอบอกว่าทำได้แค่ตามนายกลับบ้าน นอกเหนือจากนั้นก็ออกจากห้างนี้ไม่ได้ สรุปแล้วพวกนายสองคนไปเกี่ยวข้องกันยังไงแน่”

หานต้าเหว่ยแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “ผมสาบานได้เลย! ผมไม่รู้จักเธอจริงๆ พี่ ผมไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลยสักนิดนะ”

ผมเชื่อหานต้าเหว่ย ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าพาผมมาที่นี่ พอลองคิดทบทวนดู หรืออาจเป็นเพราะออร่าเสือผู้หญิงของเขา ดวงนารีอุปถัมภ์พุ่งแรงเกินไป จนไปดึงดูดผีสาวตนนี้เข้า แล้วทึกทักเอาเองว่าเขาเป็นสามี

ขณะกำลังครุ่นคิด จู่ๆ ผมก็สังเกตเห็นว่าที่มุมหนึ่งบนเพดานห้องโดยสารลิฟต์ มีแผ่นยันต์สีเหลืองแปะอยู่ใบหนึ่ง

ตำแหน่งที่แปะค่อนข้างมิดชิด หากไม่สังเกตดีๆ แทบมองไม่เห็นเลย