บทที่ 242 มุ่งหน้าสู่เมืองฉี

แต่ลุงหม่าบอกว่าตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว พักฟื้นอีกไม่กี่วันก็น่าจะหายเป็นปกติ เพราะยังไงผมก็ยังหนุ่มแน่นอยู่

ความจริงไม่ต้องนานขนาดนั้นหรอก ผมลุกจากเตียงมาขยับแข้งขยับขา แล้วออกไปเดินรับแดดสักพัก ก็รู้สึกว่าอาการดีขึ้นมากแล้ว

พอกลับมายืนหน้าผืนผ้าสำนัก แม้จะดูเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ความรู้สึกกลับราวกับได้เกิดใหม่

ทว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเปิดตำหนักใหม่ พวกหูเทียนป้าเพิ่งผ่านด่านทัณฑ์อัสนีบาตมาได้ ย่อมต้องสูญเสียพลังไปมหาศาล เกรงว่าคงต้องพักฟื้นกันยกใหญ่ไปอีกพักหนึ่ง

ที่หวงเทียนฮวาเคยบอกไว้ว่าให้รอขึ้นเก้าค่ำเดือนเก้า ดูท่าจะมีเหตุผลของเธอจริงๆ

ผมลองคำนวณดูแล้ว ยังเหลือเวลาอีกเดือนกว่าจะถึงวันขึ้นเก้าค่ำเดือนเก้า นับว่ายังมีเวลาเหลือเฟือ