บทที่ 239 ไม่หวั่น! หาได้กลัวไม่

หูเทียนเป้าคือเจ้าสำนักแถวสี่แห่งตระกูลหู ทั้งยังเป็นขุนพลเอกผู้รับผิดชอบการกรำศึก นับตั้งแต่ปิดตำหนักไป ผมก็ไม่ได้พบเขาอีกเลย นึกไม่ถึงว่าจะมาเปิดภูเขาอยู่ที่นี่

ทันทีที่เห็นผม พวกเขาก็ยิ้มแย้มเบิกบานใจ ทว่าไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด พลางพากันหัวเราะร่าออกมาพร้อมกัน

ผมเองก็ดีใจจนเนื้อเต้น ปรี่เข้าไปคว้ามือพวกเขาไว้ ชั่วขณะนั้นเหมือนมีคำพูดนับหมื่นพันอยากจะเอ่ย แต่กลับไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี

หูเทียนเป้าถือทวนเล่มใหญ่ในมือ พลางหัวเราะลั่นใส่ผม "ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที! พวกข้าเฝ้ารอเจ้าอยู่ที่นี่ทุกเมื่อเชื่อวัน หากเจ้ายังไม่มาอีก พวกข้าคงต้องระเบิดภูเขาให้ทะลุไปเองแล้ว"

ผมจับมือเขาไว้ด้วยความตื่นเต้นแล้วถามว่า "หนึ่งปีมานี้ พวกท่านเอาแต่เปิดภูเขาอยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือครับ"