บทที่ 237 มังกรเพลิงผู้เที่ยงแท้

งานทลายภูเขานี้ ตอนแรกดูเหมือนจะง่าย แต่ไม่นานผมก็พบปัญหาเข้าจนได้

ดาบนี้ฟันลงไปทีหนึ่ง พอจะเปิดช่องว่างออกมาได้สักหนึ่งเมตร ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะฟันดาบที่สอง ช่องนั้นก็งอกกลับคืนมาครึ่งเมตรแล้ว!

ผมชักรู้สึกเสียดาย รู้อย่างนี้น่าจะให้ลุงหม่าพับกระดาษกงเต็กเป็นรถแบ็กโฮมาสักสองสามคันก็ดี…

แต่ผมก็ไม่ได้เก็บมาคิดให้รกสมอง ช่างเถอะ พวกเราคนตั้งเยอะแยะ ร่วมแรงร่วมใจกัน ไม่ช้าก็เร็วต้องขุดเปิดทางได้แน่!

ว่าแล้วผมก็เงื้อดาบเล่มโต ฟันแหลกแหวกทางไปข้างหน้า

พลทหารอู่ฉางทั้งสิบแปดนายต่างก็เริ่มลงมือในส่วนของตน แม้ความเร็วจะไม่เท่าผม แต่อาศัยว่าคนเยอะ จึงไม่ได้ชักช้าเป็นรองเลยสักนิด