บทที่ 231 เคี่ยวกรำร่างทรง

ลุงหม่าถลึงตาใส่ผม "ยังรู้จักรื้อฟื้นกลับมาได้อีกนะ คนเขานั่งรอแกมาทั้งคืนแล้ว"

ผมรีบแก้ตัว "โธ่ วันนี้ผมไปหาจางเหวินเหวินมานี่ครับ ไปกินข้าวด้วยกัน ไปส่งเธอที่บ้าน แล้วก็คุยกับแม่เธออยู่อีกพัก ลุงก็รู้นี่ว่าไปหู่หลานน่ะมันไกลแค่ไหน…"

ลุงหม่ามองสำรวจผมตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนจะแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัย "แกคงไม่ได้แค่ไปกินข้าวมาเฉยๆ หรอกมั้ง เจ้าหนุ่มนี่… หึๆ…"

เสียงหัวเราะของแกชวนขนลุกพิลึก แววตาเหมือนมองทะลุปรุโปร่งไปหมดนั่นทำให้ผมอึดอัดจนแทบหน้าแดง

ในใจผมคิดว่าคงไม่หรอกมั้ง ลุงหม่าจะไปรู้ได้ยังไงว่าผมเพิ่งทำอะไรมา?

แกต้องเดาสุ่มเพื่อหลอกหยั่งเชิงผมแน่ๆ!