บทที่ 215 เฒ่าหลอดลมอักเสบเรื้อรังผู้มุมานะบำเพ็ญ

องค์เทพที่ไม่ได้พบหน้ากันเสียนานตนนี้ แท้จริงแล้วก็คือท่านที่ผมเคยช่วยออกมาจากวัดจี๋เล่อ…

ประมุขตระกูลฉาง ฉางเทียนหลง!

เขายังคงดูเหมือนเดิม ยิ้มตาหยีมองมาที่ผม แววตาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความเปิดเผยจริงใจและหยิ่งทรนง

ตอนนั้นเอง ราวกับมีอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่อก ผมรู้สึกตัวสั่นเทิ้ม ลำคอตีบตัน ก้าวเท้าไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว อยากจะพูดคุยกับเขาให้มากกว่านี้

ในใจผมมีเรื่องราวมากมาย มีคำถามอีกนับไม่ถ้วนที่อยากระบายออกมา

ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะได้อ้าปาก เขากลับโบกมือให้ผมทีหนึ่ง ร่างนั้นพลันอันตรธานหายไปในพริบตา

ท่ามกลางความว่างเปล่า คล้ายมีเสียงหนึ่งแว่วดังขึ้นข้างหู

“เจ้าบำเพ็ญได้ไม่เลว แต่ก็ยังขาดอยู่อีกนิดหน่อย ตอนนี้ผนึกเริ่มคลายตัวแล้ว ข้าถึงได้โผล่มาช่วยเจ้าได้บ้าง แต่ไม่อาจอยู่นาน เจ้าจงจำไว้ แก่นแท้ของการบำเพ็ญ มิได้อยู่ที่รูปลักษณ์ภายนอก แต่อยู่ที่จิตใจ”