บทที่ 212 คนบ้านเดียวกันจากตงเป่ย

ตามหลักแล้ว ตั๊กแตนทำลายพืชผล มนุษย์จับตั๊กแตนมากิน จึงนับเป็นเรื่องชอบธรรมตามธรรมชาติ

เอ็งมาทำลายข้า จะไม่ให้ข้าจัดการเอ็งหรืออย่างไร

ทว่าเรื่องราวบนโลกใบนี้ก็เป็นเช่นนั้น ตั๊กแตนกินพืชผลย่อมเป็นไปตามกฎธรรมชาติ ส่วนมนุษย์ล่าตั๊กแตนก็ชอบด้วยเหตุผล ไม่มีฝ่ายใดผิด ทั้งสองฝ่ายเพียงแค่อยู่คนละจุดยืน

แต่การทรมานเข่นฆ่าตั๊กแตนเป็นจำนวนมาก ไม่ว่าจะมีตั๊กแตนระบาดหรือไม่ ย่อมล่วงเกินเทพตั๊กแตนเข้าอย่างแน่นอน ทั้งยังขัดต่อความกลมกลืนแห่งฟ้าดินอีกด้วย

ในเมื่อหัวโจกที่ริเริ่มการทารุณตั๊กแตนคือปู่ของเฉิงกุยอี หนี้แค้นก้อนนี้จึงถูกจดลงบนหัวของเขา

ต่อมาเมื่อเขาโตขึ้น การกินตั๊กแตนก็กลายเป็นความชอบส่วนตัว ซ้ำยังส่งต่อความชอบนี้จนรุ่งเรืองสืบทอดไปถึงรุ่นถัดไป