บทที่ 210 เทวรูปประหลาด

ผมนั่งอยู่ข้างๆ มองดูแม่ของเฉิงกุยอีร้องไห้โฮ พลางชี้หน้าก่นด่าสามีไม่หยุดว่าเอาแต่กินเหล้า ไม่เคยใส่ใจลูก เอะอะก็ทุบตีว่ากล่าว

คราวนี้ดีแล้วละสิ ลูกเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ต่อไปไม่มีลูกชายอีกแล้ว!

ฝ่ายสามีไม่ปริปากสักคำ ได้แต่ยืนตาแดงก่ำ กำหมัดแน่นอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ภรรยาด่าทอต่อไป

พูดไปพูดมา แม่ของเฉิงกุยอีก็เริ่มเพ้อ สภาพจิตใจสติแตกอย่างเห็นได้ชัด คำพูดคำจาเริ่มเลอะเลือนจนฟังไม่รู้เรื่อง

ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็ก้มลงเก็บจดหมายลาตายบนพื้น ตาแดงก่ำจ้องมาที่ผม แล้วเดินตรงปรี่เข้ามา

"แกบอกมาสิ ลูกชายฉันอยู่ที่ไหน! ฉันตามหาเขาทั้งคืนจนทั่วทั้งเมืองแต่ก็ไม่เจอ เขาอยู่ที่ไหนกันแน่?!"