บทที่ 209 จดหมายลาตายฉบับหนึ่ง

ผมจึงเอ่ยถามเซียนตั๊กแตนตัวใหญ่นั้น

“ผู้ช่วยที่แกพูดถึง คืองูเหลือมยักษ์ใช่ไหม”

มันสะบัดหัวทีหนึ่ง “ฮึ รู้ไว้ก็ดีแล้ว พรรคพวกของข้ามีตบะบำเพ็ญมาเป็นพันปี ถ้าแกกล้าไปยั่วโมโหเขา แกตายแน่!”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตั๊กแตน ไม่รู้ทำไม ไม่ว่ามันจะพูดอะไรผมก็ไม่โกรธเลย มีแต่รู้สึกขำ

ผมพยักหน้าแล้วว่า “เอาเถอะ ตอนนี้เรื่องของพวกแกฉันก็รู้หมดแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปที่บ้านของเฉิงกุยอี ไปช่วยแกสะสางเรื่องนี้ แกคิดว่ายังไงล่ะ”

มันแค่นเสียงฮึอีกรอบ “ไม่ต้องมาเล่นไม้นี้ ข้ารู้ทันหรอก ที่แกบอกว่าจะสะสาง จริงๆ ก็คือจะกำจัดข้าต่างหาก แกไม่มีทางจัดการเขาหรอก พวกมนุษย์น่ะเข้าข้างกันเองทั้งนั้น!”

นึกไม่ถึงเลยว่าเซียนตั๊กแตนตัวนี้จะมีเล่ห์เหลี่ยมไม่เบา