บทที่ 207 อย่าหวังว่าจะได้เข้าสำนักถางโข่ว

พอผมกวักมือเรียก จวงอวี่เวยก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่า ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเรา

เธอปรากฏกายในชุดสีดำสนิท ผมเผ้าสยายรุงรัง ดูน่ากลัวชวนขนลุกเป็นบ้า

อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงในพริบตา บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นวังเวงพิลึกพิลั่น

เรื่องแบบนี้ผมชินชาไปนานแล้ว แต่สำหรับเฉิงกุยอี มันยิ่งกว่าหนังสยองขวัญเสียอีก

ตอนนี้ไฟธาตุในร่างของเขามอดลงไปมาก ย่อมมองเห็นจวงอวี่เวยได้ถนัดตา เขาตกใจแผดเสียงกรีดร้อง ลนลานตะเกียกตะกายจะมุดหนีเข้าใต้เตียง

ผมคว้าคอเสื้อดึงเขากลับออกมา แล้วเอ่ยปนหัวเราะ "ไม่ต้องกลัว นี่แฟนเก่าฉันเอง"

เฉิงกุยอีตัวสั่นเทิ้ม ละล่ำละลักว่า "พี่ ที่แท้พี่ก็โดนผีตามหลอกเหมือนกันเหรอ…"