บทที่ 200 เลี้ยงพลทหารอู่ฉาง

ไม่มีทางเลือกอื่น ผมทำได้เพียงโบกแท็กซี่กลับบ้าน พลทหารอู่ฉางพวกนั้นกลายร่างเป็นกลุ่มหมอกสีดำก้อนใหญ่ คอยตามติดอยู่รอบๆ ด้วยความเร็วที่รวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ

ผมแอบนึกสงสัย หากดูจากความเร็วระดับนี้ จากฮาร์บินถึงหนานจิงก็ไม่น่าจะต้องใช้เวลาถึงห้าหกวันหรอกมั้ง

คนขับรถเองก็ระแวงไปตลอดทาง เพราะมองจากกระจกมองหลังก็เห็นชัดเจนว่ามีหมอกสีดำลอยขนาบตามข้างรถมาทั้งสองฝั่ง

ผมไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ไม่นานก็ถึงจุดหมาย พอผมลงจากรถเดินเข้าบ้าน พลทหารอู่ฉางเหล่านั้นก็เดินตามหลังมาติดๆ

บรรยากาศแบบนี้มันดูพิลึกพิลั่นและน่าขนลุกชอบกล

ผมเดินเข้าห้อง พวกเขาก็ตามเข้ามา

ผมไปแปรงฟันล้างหน้า พวกเขาก็ยืนเข้าแถวรออยู่หน้าประตูห้องน้ำ