บทที่ 190 ทัพทหารห้าคลั่ง

ไม่นานนัก ในหัวของผมก็ผุดภาพวิชาอาคม ยันต์ และค่ายกลต่างๆ ที่ลุงหม่าเคยสอนขึ้นมาอีกครั้ง

สิ่งที่เขาเคยสอนล้วนเป็นวิชาลี้ลับสายตรงของลัทธิเต๋า ไม่ใช่พวกปาหี่ตามข้างถนน แต่เป็นวิชาที่ใช้ได้จริงของแท้แน่นอน

ทว่าตอนเรียนผมกลับไม่ค่อยตั้งใจ พอมานึกตอนนี้ก็รู้แค่งูๆ ปลาๆ ความรู้พวกนั้นแทบจะคืนครูไปหมดแล้ว

ในสิบส่วนจำได้สักสี่ส่วนก็นับว่าบุญโข

คาดว่าคงเก่งกว่าพวกต้มตุ๋นครึ่งๆ กลางๆ พวกนั้นอยู่บ้าง แต่ก็คงไม่เท่าไร

ขืนเอาวิชาแค่นี้ไปซัดกับใครเข้า รับรองว่าเละแน่ๆ

ดูทรงแล้ว คงต้องพึ่งทางลัด

ผมจึงรวบรวมความกล้า คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาลุงหม่า

ผมไม่ได้เกรงอกเกรงใจอะไรเขานัก พอเขารับสาย ผมก็เปิดประเด็นทันที