บทที่ 147 แกล้งบ่าวสาว

หม่าอวิ๋นเฟิงไม่ได้กินซี่โครงหมู ก็เลยจำใจคีบผักเคียงมาเคี้ยวในปากอย่างเซ็งๆ

ผมมองตามหลังผู้หญิงคนนั้นไปแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองหม่าอวิ๋นเฟิงแล้วถาม "แต่นายไม่ให้กั้วเจียงหลงพาลูกน้องไปยึดสำนักคนอื่น แล้วนายจะยุบสำนักของอาจารย์นายยังไง?"

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า "ฉันรู้ว่าปิดบังนายไม่ได้หรอก จริงๆ แล้วองค์เทพชะตาแท้ของฉันถูกสะกดเอาไว้ ฉันถึงจำใจต้องรับช่วงสำนักชูเต้าของอาจารย์มา แต่ขอแค่ฉันสลายสำนักนี้ไปได้ องค์เทพชะตาแท้ของฉันก็น่าจะได้กลับมา"

"แต่นายจะปล่อยให้พวกเขาออกไปเที่ยวแย่งสำนักคนอื่นตามใจชอบแบบนี้ไม่ได้"