บทที่ 146 ความสัมพันธ์เครือญาติ

โต๊ะของผมรวมผมด้วยมีกันแค่หกคน ทั้งหมดเป็นคนแปลกหน้า ไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำว่าผมเป็นใคร ต่างคนต่างคุยกันไป ดูทุกคนมีความสุขดี

มองดูพวกเขาคุยกันโดยไม่มีใครหันมามองผมเลยสักนิด ในตอนนั้นเองผมก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าทำไมบางคนถึงชอบเนียนมากินโต๊ะจีนตามงานเลี้ยงต่างๆ โดยไม่ถูกจับได้

ก็เพราะไม่มีใครรู้จักใครเลยนี่เอง

กับข้าวเริ่มทยอยยกมาวางแล้ว งานพิธีกำลังจะเริ่มในไม่ช้า แต่ยังไม่มีการแจกตะเกียบ

ธรรมเนียมแถวนี้คือต้องรอให้พิธีการเสร็จสิ้นก่อนถึงจะแจกตะเกียบ เพื่อป้องกันไม่ให้คนข้างล่างก้มหน้าก้มตาจ้วงกินตอนข้างบนกำลังทำพิธี ซึ่งมันดูไม่ค่อยงามเท่าไร