บทที่ 122 ยมทูตเดินดิน

กลางดึกสงัดขนาดนี้ จู่ๆ มีผีตนหนึ่งโผล่มาบอกว่าตัวเองมีเรื่องคับแค้นอยุติธรรม ขอให้ผมช่วย

ผมอึ้งไปชั่วขณะ จึงบอกเธอว่า "ใจเย็นๆ ก่อน ในเมื่อตามหาฉันเจอแล้ว เธอก็เล่าเรื่องมาเถอะ ฉันจะได้ดูว่าพอช่วยได้ไหม ถ้าช่วยไม่ได้ จะได้ช่วยชี้แนะให้ว่าควรไปหาใคร"

จริงๆ ในใจผมคิดว่า เธอมีเรื่องอยุติธรรมแล้วมาหาฉันจะได้ประโยชน์อะไร ฉันไม่ใช่ผู้พิพากษาศาลยมโลกสักหน่อย มีเรื่องก็ต้องไปฟ้องร้องที่ยมโลกสิ ไม่อย่างนั้นก็ไปหาแม่ของจางเหวินเหวินนู่น

เพราะผมคิดว่า โดยทั่วไปผีผู้หญิงที่มาร้องเรียนเรื่องความอยุติธรรม ก็น่าจะถูกคนทำร้ายจนตายกันทั้งนั้น

ทว่าเรื่องที่ผีสาวตนนี้เล่าออกมา กลับทำให้ผมแปลกใจไม่น้อย

เธอบอกว่าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตายยังไง ด้วยเหตุนี้เลยรู้สึกว่ามันอยุติธรรมมาก