บทที่ 121 ไม่ขอมาเยือนโลกมนุษย์อีก

เจิ้งเผิงทำหน้าเศร้าเล่าให้ผมฟังว่า สองวันนี้เขาโทรไปหยิบยืมเงินทั่วทุกสารทิศ แต่ไม่มีญาติมิตรคนไหนยอมช่วยเลย โทรไปหลายสิบสาย สุดท้ายยืมมาได้แค่เจ็ดร้อยหยวน

ทุกคนต่างกลัวจะติดเชื้อความจนจากเขา พากันหลบเลี่ยงแทบไม่ทัน

ทว่าเงินเพียงแค่นี้ ไม่พอแม้กระทั่งค่ารักษาตัวในโรงพยาบาล

สุดท้ายเขากลั้นใจ กัดฟันโทรไปขอโทษและขอความช่วยเหลือจากเมีย แต่เธอกลับพูดทิ้งท้ายมาแค่ประโยคเดียว

เธอบอกว่า “ถ้าแค่เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้แกยังจัดการไม่ได้ ก็ไปตายข้างนอกซะเถอะ อยู่ไปก็เปลืองข้าวสุก!”

แน่นอนว่านั่นเป็นคำประชดด้วยความโมโห แต่สำหรับเจิ้งเผิงแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับมีดที่กรีดแทงลงกลางอก

เขานำเงินไม่กี่ร้อยหยวนนั้นจ่ายให้โรงพยาบาล ส่วนตัวเองกลับไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อข้าวกิน

คืนนั้น เขารวบรวมความกล้าโทรหาพ่อแม่ แต่กลับโทรไม่ออก

เงินในโทรศัพท์หมด