บทที่ 115 ผีเปรอะเลือด

“หรือว่า…เธอตายแล้วเหรอครับ”

ชายคนนั้นมองพวกเราตาค้าง พึมพำออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

ลุงหม่าโบกมือปัด “เธอจะตายหรือไม่ตายแกอย่าเพิ่งไปสน เล่าเรื่องราวให้กระจ่างก่อนเถอะ ตอนนี้ฉันบอกแกตรงๆ เลยนะ ถ้าแกไม่แก้ปัญหานี้ให้เรียบร้อย ชีวิตแกเองจะรักษาไว้ได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย”

พอได้ยินคำพูดของลุงหม่า เขาก็ยิ้มเจื่อน “นี่…อาจารย์ครับ พูดจริงเหรอครับ อาจารย์ไม่ได้ขู่ผมเล่นใช่ไหม”

ลุงหม่าขี้เกียจพูดพล่ามทำเพลง ยื่นคางบุ้ยใบ้ไปทางหน้าประตู “จริงไม่จริง แกถามเธอดูก็รู้แล้ว อ้อ จริงสิ ข้างปากเธอมีไฝดำอยู่เม็ดหนึ่ง ตัวเตี้ยๆ ตาค่อนข้างโต ใช่ไหมล่ะ”

คราวนี้ในที่สุดเขาก็รู้จักกลัว เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากทันที!