บทที่ 114 วิญญาณทารก

ผมเงยหน้าขึ้นมอง ผู้มาเยือนเป็นชายวัยสามสิบกว่าปี ใบหน้าดูเจ้าเล่ห์กะล่อนไม่เบา

ผมมองแวบเดียวก็เห็นไอสีดำสองสายขดวนอยู่บนบ่าของเขา

แม้กลุ่มก้อนของมันจะเล็ก แต่กลับแฝงไว้ด้วยไอพิฆาตอันเข้มข้น

งานเข้าแล้ว!

ผมจึงกรอกเสียงสั่งลงไปในโทรศัพท์ "ฮัลโหล ข้าวผัดหนึ่งกล่องครับ เพิ่มไข่เพิ่มไส้กรอก แล้วเอาน้ำต้าไป๋หลีมาอีกขวดด้วย!"

พอกดวางสาย ผมก็ผายมือให้ชายคนนี้นั่งลง ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจเขาอย่างละเอียด

เรื่ององค์เทพองค์ทงอะไรนั่นผมไม่เห็นหรอก แต่ไอสีดำสองสายบนบ่านั่นของจริงแน่นอน ชัดเจนจนไม่รู้จะชัดยังไงแล้ว

"ช่วงนี้คุณดวงตกมาก ทำอะไรก็ติดขัดไปหมด ตัวหนักๆ เหมือนมีอะไรกดทับอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะตรงหัวไหล่ใช่ไหม"

พอได้ยินผมทักแบบนั้น ดวงตาเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที