บทที่ 104 กฎยุทธภพ

สีหน้าของเหอยวี่เฉินดูเคร่งเครียดมาก ผมชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเธอ

"หรือว่า… ผมไปก่อเรื่องเดือดร้อนให้เธอกับป้าหูเข้าแล้วเหรอ?"

ที่เธอบอกว่าผมไปพังสำนักถางโข่วแล้วก่อเรื่องใหญ่โตน่ะ ผมไม่สนใจหรอก แต่ถ้ามันทำให้เธอต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ในใจผมคงรู้สึกผิดแย่

เพราะผมตัวคนเดียว ไปที่ไหนก็พอหาข้าวกินได้ อย่างมากที่สุดก็แค่ย้ายออกจากฮาร์บิน แต่พวกเธอไม่ได้เป็นแบบนั้น

เหอยวี่เฉินส่ายหน้า "ฉันไม่เป็นไรหรอก แล้วก็ไม่มีใครทำอะไรป้าหูได้ด้วย แต่ว่าวงการเรามันก็มีกฎระเบียบอยู่ ถึงจางชุนเหมยจะหลอกลวงคนไปเยอะ แต่พวกเราก็ไม่มีทางไปแฉเธอหรอก ทว่านายทำแบบนี้ มันส่งผลกระทบไม่ดีเอามากๆ"

ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร "ทำไมในเมื่อเธอหลอกคนไปตั้งเยอะ พวกเธอถึงยังไม่ยอมแฉอีกล่ะ ปล่อยให้เธอทำชั่วต่อไปเหรอ องค์เทพก็ไม่สนใจด้วยงั้นเหรอ?"