บทที่ 91 ชีวิตดั่งหนังสือ

แต่เดิมที่โดนปลุกแต่เช้าตรู่ ผมยังมีอารมณ์กรุ่นๆ อยู่บ้าง ทว่าพอได้ยินเด็กหญิงตัวน้อยพูดแบบนั้น หัวใจผมก็กระตุกวูบไปเล็กน้อย

"คุณย่าของหนู เสียไปตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ"

ผมลูบศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อยพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ความจริงตอนที่ได้ยินเธอพูดว่าย่าตายไปแล้ว ไม่รู้ทำไม ความทรงจำอันเนิ่นนานที่ซุกซ่อนอยู่ก้นบึ้งหัวใจกลับเอ่อล้นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

คำว่า "ตาย" คำนี้ ช่วงนี้ผมมักพูดติดปากอยู่เรื่อย ทว่าไม่เคยเก็บมาใส่ใจจริงจังเลยสักครั้ง

ช่วงเวลาที่อยู่กับลุงหม่ามานี้ ผมเห็นความเป็นความตายจนเจนตาเสียแล้ว

ไม่ว่าชายหญิง เด็กชรา จะหน้าตาสวยงาม อัปลักษณ์ หรือนิสัยดีชั่วเพียงใด สุดท้ายทุกคนล้วนต้องเผชิญหน้ากับความตายทั้งสิ้น