บทที่ 64 ขุดหลุมเปิดโลง

หญิงชราตระกูลซุนที่กินเจสวดมนต์มาตลอดชีวิต กลับเป็นฆาตกรตัวจริง!

นี่เป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อเหลือเกิน

แต่ความจริงแล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราไปเหยียบบ้านตระกูลซุน ท่าทางมีพิรุธของหญิงชราก็ฟ้องชัดอยู่แล้วว่าในใจมีความผิดติดค้าง

ผมมองซุนเวยที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยกับเธอว่า “โบราณว่าไว้ คนทำอะไร ฟ้ามีตา ความคับแค้นใจของคุณพวกเรารู้แล้ว หากแม่เฒ่าซุนก่อกรรมทำเข็ญไว้จริง เบื้องบนย่อมลงทัณฑ์นางเอง นั่นคือผลกรรมของนาง”

ลุงหม่าได้ยินผมพูดเช่นนั้น ชาที่กำลังจิบอยู่ก็แทบพุ่งออกจากปาก รีบส่งสายตาปรามให้ผมรีบเปลี่ยนคำพูดเดี๋ยวนี้

ผมเข้าใจความหมายของเขาทันที ซุนเหลียนเซิงเป็นลูกค้าของเรา เราต้องพูดช่วยทางแม่เฒ่าของเขา อย่างน้อยก็ต้องเกลี้ยกล่อมให้แม่นางเหยาละวางความแค้น แล้วยอมปล่อยแม่เฒ่าไปสักครั้ง

ไม่อย่างนั้นพวกเราจะหาเงินได้จากที่ไหนกัน?

ผมมองแม่นางเหยาที่ร้องไห้อย่างน่าเวทนา พลันนึกถึงเรื่องเมื่อหกสิบปีก่อนที่แม่เฒ่าซุนทำชั่วลงมือฆ่านาง ในหัวก็ผุดคำสี่คำขึ้นมา… ทำชั่วได้ชั่ว