บทที่ 52 เซียนประกาศนาม

ทันทีที่เหอยวี่เฉินร้องเรียกออกมาเช่นนั้น ภาพตรงหน้าผมก็พลันสว่างกระจ่างขึ้น

ความสว่างวาบแผ่กว้างออกมาราวกับภาพยนตร์ที่คลี่ม่านเปิดฉาก เบื้องหน้าผมคือทุ่งหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา บนท้องฟ้ามีก้อนเมฆขาวลอยละล่อง

ตรงหน้าผมนั้น ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่มีกลุ่มคนและสัตว์จำนวนมากกำลังวิ่งตรงเข้ามาจากระยะไกล

จังหวะกลองของผู้ช่วยจางยิ่งมายิ่งรัวเร็วขึ้น พร้อมกับขับร้องต่อไป

“ท่านเซียนเอย ท่านแซ่หูหรือแซ่หวง นามของท่านจงเอ่ยขาน ประกาศนามแซ่ของท่านให้ก้องกังวาน…”

“ท่านเซียนเอย ต่างร่ำลือกันว่าหูและหวงมัดตรึงร่างสี่ทวาร จิตใจรู้แจ้งชัดเจน ลิ้นขยับขาน ยืมปากส่งเสียงแจ้งชื่อรายงาน…”

“ท่านเซียนเอย ต้นหลี่ออกดอกขาว ใครจะลงประทับก็จงเป็นใหญ่คุมเรือน…”