บทที่ 34 ไร้ทายาทสามปี

เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของหวงผีจื่อตัวนั้น ผมก็ทนดูไม่ไหว รีบสาวเท้าไม่กี่ก้าวเข้าไปถึงตัวแล้วใช้มือดึงมันลงมาได้สำเร็จ

หวงผีจื่อตัวนั้นรวยรินเต็มที มันนอนอ้าปากพะงาบๆ หายใจรวยรินอยู่บนพื้น พลางปรือตาคู่เล็กมองมาที่ผม

ตั้งแต่เด็กมาผมพบเจอเรื่องพวกนี้บ่อย จึงไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรนัก ผมย่อตัวลงแล้วกระซิบกับมันว่า "ชีวิตแลกชีวิต เจ้าจะทำไปให้ลำบากทำไมกัน คนๆ นั้นพรากลูกหลานเจ้าไป ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องได้รับกรรม เจ้าทรมานเขามาหลายวันขนาดนี้แล้ว ยังไม่หายแค้นอีกหรือ อีกอย่างการบำเพ็ญเพียรน่ะไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้เจ้าเอาชีวิตเขาได้ ตัวเจ้าเองก็ต้องสิ้นชื่อและเสียตบะไปด้วย ไม่คุ้มกันเลยนะ"

หวงผีจื่อตัวนั้นเบิกตามองผม เห็นได้ชัดว่ามันฟังเข้าใจ แต่บนใบหน้ายังคงฉายแววโกรธแค้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน