บทที่ 28 ส่งตัวตายตัวแทน

บรรยากาศพลันเงียบกริบจนแทบกระดิกตัวไม่ได้…

เมื่อมองดูจางเหวินเหวิน จิตใจของผมก็สับสนปั่นป่วนไปหมด ราวกับมีคำพูดนับพันนับหมื่นผุดขึ้นมา แต่พออ้าปากกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ผมได้แต่ยืนมองเธออยู่อย่างนั้น มองประกายน้ำตาที่เอ่อล้นในดวงตาของเธอ แล้วจึงเบือนสายตาหนีไปโดยไม่รู้ตัว

เธอเองก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่กัดริมฝีปากมองผม

ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่นานนับสิบวินาที

“ไม่คุยกับนายแล้ว นายจะไปก็ไปเถอะ ฉัน…ฉันแค่กลับมาเอาของน่ะ”

แววตาของเธอดูผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในห้อง

วินาทีนั้น ในใจผมเกิดความวู่วามอยากจะรั้งเธอไว้ แล้วหลังจากนั้น…

ทว่าสุดท้ายผมก็ไม่ได้ทำอะไร ได้แต่มองดูเธอเดินออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ

เธอบอกว่ากลับมาเอาของ แต่ในมือกลับไม่ได้ถืออะไรติดไปเลย