บทที่ 20 บรรพบุรุษสำแดงปาฏิหาริย์

นอกจากเลือดจะไม่ไหลออกมาสักหยดแล้ว ผมยังไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่นิดเดียว

พอชักมีดออกมาดู ผมถึงได้ถึงบางอ้อ ที่แท้มีดเล่มนั้นที่เขาส่งให้เป็นมีดสปริงแบบหดใบได้ มันไม่มีทางทำอันตรายใครได้อยู่แล้ว

เถ้าแก่หลิวหัวเราะร่า ลุกขึ้นยืนพลางเอ่ย "ไอ้หนู เอ็งใจถึงใช้ได้เลย ข้าไม่ได้เจอคนหนุ่มอย่างเอ็งมาหลายปีแล้ว"

ผมโยนมีดคืนไปพลางถามเสียงขรึม "นายท่านฉาง พวกคุณหมายความว่ายังไงกันแน่ครับ"

นายท่านฉางยิ้มโดยไม่พูดอะไร เถ้าแก่หลิวเดินเข้ามาตบไหล่ผมแล้วบอกว่า "ไม่มีอะไรหรอก จริงๆ แล้วเอ็งเข้าใจผิดไปเอง ที่นายท่านฉางตามหาเอ็งอยู่หลายเดือน ไม่ใช่จะมาหาเรื่อง แต่มีเรื่องอยากไหว้วานให้เอ็งช่วยต่างหาก"

"วานผมช่วยเนี่ยนะ?"

ผมไม่เข้าใจเรื่องนี้เลยจริงๆ ได้แต่มองพวกเขาอย่างงุนงงพลางรอฟังว่าจะมีอะไรต่อ