บทที่ 19 พบนายท่านฉางอีกครา

ผมกับพี่สาวหยวนสบตากัน สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปในทันที ก่อนจะตวาดด้วยความโกรธ "พวกแกสะกดรอยตามฉันงั้นเหรอ?"

ชายสองคนนี้ยังพอดูมีความสุภาพอยู่บ้าง คนหนึ่งยิ้มพลางเอ่ย "พี่สาวหยวน นายท่านฉางตามหาตัวเขามาตั้งหลายเดือนก็ไม่เจอ พวกผมเองก็จนปัญญาเหมือนกันครับ"

พี่สาวหยวนลุกพรวดขึ้นยืนแล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชา "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา คนที่นายท่านฉางต้องการตัวคือฉัน พวกแกพาฉันไปสิ"

แต่อีกคนกลับส่ายหน้า "ขอโทษด้วยครับพี่สาวหยวน ตอนนี้นายท่านฉางต้องการตัวเขาครับ"

บรรยากาศพลันชะงักงันไปชั่วขณะ…

ผมยิ้มบางๆ ก้าวไปยืนบังหน้าพี่สาวหยวนไว้ แล้วพูดกับชายทั้งสอง "ลำบากพวกพี่แล้วจริงๆ ที่ต้องตามหาผมตั้งหลายเดือน ผมจะไปกับพวกพี่เอง ต่อไปก็ไม่ต้องสะกดรอยตามพี่สาวหยวนอีก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ"