บทที่ 5 เฝ้าห้องดับจิต

เถ้าแก่ตายอย่างค่อนข้างสงบ ไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด

อู่กั๋วปินเอาผ้าขาวคลุมร่างของเขาไว้ แล้วเข็นมุ่งหน้าไปยังห้องดับจิต

ในยุคนั้น โรงประกอบพิธีศพยังไม่แพร่หลาย ห้องดับจิตจึงเป็นมาตรฐานที่โรงพยาบาลระดับสามชั้นหนึ่งทุกแห่งจำเป็นต้องมี

พูดตามตรง แม้ห้องดับจิตจะสะดวกต่อญาติผู้เสียชีวิต แต่ก็รบกวนชาวบ้านละแวกนั้นเหลือเกิน

ร้านอาหารของพี่สาวหยวนอยู่ติดกับโรงพยาบาล กลางดึกมักจะมีคนมาร้องห่มร้องไห้ตะโกนโวยวายกะทันหัน ส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตอย่างมาก

ตอนเคลื่อนศพออกไปทำพิธีก็ต้องออกจากห้องดับจิต ญาติผู้ตายจำนวนมากพากันมาทุบอ่างดินเผา ถือธงวิญญาณ ร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนถนนใหญ่ และเรื่องแบบนี้ก็แทบจะมีให้เห็นอยู่ทุกวัน

พี่สาวหยวนบอกกับผมว่า ผู้หญิงห้ามเข้าไปในห้องดับจิต เรื่องนี้จึงต้องยกให้ผมจัดการคนเดียว แต่หากเกิดเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้นมาระหว่างนั้น เธอเน้นย้ำให้ผมต้องปกป้องตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก หากมีอะไรไม่ชอบมาพากลให้รีบหนีออกมาทันที