บทที่ 2 หลบหนีสู่ฮาร์บิน

ในหมู่บ้าน ผมได้พบกับเอ้อเสินคนนั้น พอผมบอกจุดประสงค์ที่มา เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา

เห็นเขาหัวเราะเยาะ ผมก็รู้สึกเคืองๆ อยู่บ้าง แต่เขาตบไหล่ผมแล้วพูดว่า "ไอ้หนู ถ้าเอ็งอยากดีต่อป้าเอ็งจริงๆ วันหน้าก็ต้องพยายามสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้ พอเอ็งมีความสามารถ อย่าว่าแต่ลุงเขยเอ็งเลย ใครหน้าไหนก็ไม่กล้ารังแกพวกเอ็งทั้งนั้น ตอนนี้เอ็งไปซ้อมมันสักยก แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?"

ผมไม่ยอมแพ้ "ได้ซ้อมมันสักทีให้หายแค้นก็ยังดี ตอนเด็กๆ พวกป้าก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าผมมีวาสนากับเซียน มีเซียนตั้งหลายท่านคอยคุ้มครอง แล้วทำไมตอนนี้ผมโดนรังแก ถึงไม่มีใครช่วยผมเลยล่ะ?"

พอได้ยินผมพูดแบบนั้น เขาก็ส่ายหน้าให้ผม "นี่เป็นเคราะห์กรรมในชะตาชีวิตของเอ็ง ไม่มีใครช่วยเอ็งได้ มีแต่เอ็งต้องแบกรับมันให้ผ่านไป ถึงจะได้รับการยอมรับจากเซียน ถ้าเอ็งไม่เอาถ่านเสียเอง เซียนท่านก็ดูถูกเอ็งเหมือนกัน"

คำพูดนั้นสะกิดใจผมอย่างแรง แต่เจตนาเดิมของเขาในตอนนั้น คงอยากให้ผมอดทนไปก่อนและก้าวข้ามความยากลำบากไปให้ได้