บทที่ 1 สามภัยแปดเคราะห์

ฉันเกิดในชนบทแถบตงเป่ย เป็นร่างทรงม้ามาหลายปีแล้ว หรือที่เรียกกันติดปากว่า ชูหม่าเซียน

เรื่องชูหม่าเซียน เชื่อว่าหลายคนคงพอคุ้นหูอยู่บ้าง แต่ถ้าไม่ใช่คนในวงการนี้ ก็คงไม่ค่อยเข้าใจลึกซึ้งเท่าไร

ไม่กี่วันก่อนเพื่อนโทรศัพท์มา บอกว่ามีพรรคพวกแถวเฉาซ่านโดนของ นอนเป็นอัมพาตอยู่บ้านมาปีกว่าแล้ว ขาข้างหนึ่งหมดความรู้สึกไปโดยสิ้นเชิง อยากเชิญฉันไปดูให้ ไม่ว่าจะแก้ได้หรือไม่ แค่ไปถึงก็รับเงินค่าเหนื่อยก่อนสองหมื่น พร้อมออกค่าเดินทางและค่าที่พักอาหารให้เสร็จสรรพ

ฉันลังเลอยู่สองวัน ไม่อยากไปแบกรับผลกรรมเหล่านั้นอีกจริงๆ ประกอบกับขี้เกียจเดินทาง จึงปฏิเสธไป

คนที่ทำงานสายนี้ ตลอดทั้งชีวิตต้องคอยแบกรับวิบากกรรมแทนคนอื่นมากมาย

มีคำกล่าวว่า หากแบกรับกรรมมากเกินไป สุดท้ายตัวเองจะถอนตัวไม่ขึ้น ไปเวียนว่ายตายเกิดไม่ได้ จำต้องบำเพ็ญเป็นผีเซียน คอยหาร่างม้า และวนเวียนซ้ำรอยเดิมรุ่นแล้วรุ่นเล่า

ฉันไม่อยากเป็นเช่นนั้นจริงๆ และกลัวมากว่าจะไม่ได้ไปเวียนว่ายตายเกิด

พอดีกับที่อาจารย์บอกกับฉันว่า อยากจะบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับชูหม่าเซียนเอาไว้ ฉันคิดทบทวนดูแล้ว รู้สึกว่านี่ก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน

ตลอดสามสิบกว่าปีในครึ่งแรกของชีวิต ฉันเดินทางไปหลายแห่ง พบเจอผู้คนมากมาย และมีเรื่องราวเกิดขึ้นนับไม่ถ้วน หากเขียนออกมา ก็น่าจะมีคนสนใจอ่าน

แต่เรื่องของชูหม่าเซียนนั้นพูดหมดเปลือกไม่ได้ พูดมากไปจะถูกเหล่าเซียนเตือน หรือกระทั่งลงโทษเอา