เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 โห ไอ้ลูกหมา แค่พ่อแท้ ๆ ก็ยังคิดคด!
“ไปพบผู้ปกครองเหรอ?”
เซียวฝานอึ้งไปแป๊บหนึ่ง พอมองสีหน้าแดงก่ำของหลงหนิงปิงก็เข้าใจทันทีว่าเรื่องอะไร
เธอเอาตัวเองไปอยู่ในสถานะคู่บำเพ็ญของเซียวฝาน กลับบ้านคราวนี้ก็คือไปพบผู้ปกครองนั่นเอง
เซียวฝานเห็นท่าทางแบบนี้ก็แค่ว่าตลกดี
“อือ ๆ ๆ ใช่ ๆ เจ้าไม่เตรียมตัวหน่อยเหรอ? อย่างแต่งหน้าทำผมอะไรงี้” เขาพูดพลางหัวเราะเบา ๆ
หางมังกรสีเขียวเรียวอ่อนของหลงหนิงปิงแกว่งไปมาไม่เป็นทิศทาง บางทีก็เกร็งตรง บางทีก็พันรอบเอว จนเธอร้อนใจเอามือไปกำหางตัวเองไว้
“แต่...แต่ว่าข้าไม่เคยเรียน ไม่เป็นเรื่องพวกนี้เลย” เธอก้มหน้าลงพูดเสียงเบา รู้สึกว่าตัวเองเป็นขยะชิ้นหนึ่ง ทำอะไรก็ไม่เป็น
ก็ไม่ใช่ความผิดเธอ เพราะยังไงเธอก็เป็นลูกสาวบรรพมังกร ชีวิตสบายมาแต่ไหนแต่ไร จะใส่เสื้อก็มีคนยื่นให้ จะกินข้าวก็มีคนป้อน เรื่องแต่งตัวแต่งเนื้อแต่งตัวพวกนี้มีสาวใช้คอยจัดการให้หมด
เซียวฝานเห็นท่าทางแบบนั้นก็ไม่แกล้งหยอกต่อ พูดความจริงออกไป