กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 230 วาทะกระบี่ กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ ลู่เหอ (7)
“ได้รับคำชมแบบนี้จากท่านอาจารย์ ข้าก็ตายตาหลับแล้ว” เย่เวยฉิงพูด
“เด็กในอ้อมอกเจ้า...” จูเก่อโยวรู้ตัวว่าควรเข้าเรื่องเสียที
“ลูกเขา” คำสั้นๆ เพียงสามคำ แต่กลับมีความหมายท่วมท้นเหมือนคำพูดนับพันหมื่น
จูเก่อโยวถอนหายใจ สุดท้ายก็เอ่ยถามคำนั้นออกไปจนได้ “ทำไม”
เย่เวยฉิงจ้องตาเขา “ท่านอาจารย์ไม่รู้จริงๆ หรือ หรือว่าท่านแค่อยากได้ยินเรื่องอื่นจากปากข้ากันแน่”
จูเก่อโยวเงียบไป
เย่เวยฉิงพูด “ใช่ คนในใจข้าคือท่าน”
“มีอยู่วันหนึ่ง ข้าพบว่าในบรรดากองทัพทางการ มีอยู่กองหนึ่งที่เวลาเดินทัพจะคอยหลบเลี่ยงไม่เหยียบย่ำเรือกสวนไร่นา”
“สู้กันอยู่หลายครั้ง กองทัพนี้มีโอกาสเผาป่าพังทำนบปล่อยน้ำท่วมเพื่อต้อนข้าให้จนมุมแท้ๆ แต่แม่ทัพคนนั้นกลับยอมทิ้งโอกาสทองไปทุกครั้ง”