เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลูกสะใภ้คนโปรดกลายเป็นอนุรุ่นเดียวกัน
“ฟางโหรวนางเป็นอะไรไปกันแน่”
เจิ้งฟางโหรวส่งเสียงร้องโอดครวญดังลั่น
ฮูหยินผู้เฒ่าที่ยืนอยู่นอกห้องย่อมได้ยินชัดเจน
แววตาของนางวาบประกายประหลาด ทว่าสีหน้ายังคงแสร้งทำเป็นห่วงใย “หมอสือ เจ้าดูแลฟางโหรวอย่างไรกัน”
“เอ่อ ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดยกโทษให้ด้วยขอรับ ฮูหยินไม่รู้ว่ากินอะไรเข้าไป จู่ ๆ เมื่อเวลาชงชาถ้วยหนึ่งก่อนหน้านี้ก็เริ่มปวดท้องขึ้นมา”
หมอสือเอ่ยอย่างตื่นตระหนก “ข้าผู้เฒ่าตรวจดูอาการให้ฮูหยินแล้ว แต่กลับหาสาเหตุไม่พบเลยขอรับ”
แล้วบอกอีกว่า “ท่านกั๋วกงให้คนถือเทียบเชิญเข้าวังไปตามหมอหลวงมาแล้วขอรับ”
“แค่เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ก็ยังทำไม่ได้ จวนกั๋วกงเลี้ยงเจ้าไว้เสียข้าวสุกหรืออย่างไร” ฮูหยินผู้เฒ่าวางท่าดุอบรม
ยิ่งนางดุด่าหมอสือและมองเขาเหมือนสุนัขตัวหนึ่งมากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้หมอสือเกิดความไม่พอใจมากเท่านั้น