เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คืนพายุฝน ผีร้ายบังเกิดจิตชั่วช้า
“ฮูหยินผู้เฒ่า” โต้วหมัวมัวจ้องมองฮูหยินผู้เฒ่าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เสียงสาวใช้นอกประตูเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก จังหวะนั้นเองที่สายฟ้าแลบแปลบปลาบส่องสว่างห้องพระอีกครา
โต้วหมัวมัวเงยหน้าขึ้นขวับ จ้องเขม็งไปยังรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมที่หลินเจียโหรวมอบให้
ชั่วพริบตานั้น รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมคล้ายกำลังแสยะยิ้ม!
นี่มิใช่ท่าทางเปี่ยมเมตตาแม้แต่น้อย แต่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายอย่างชัดเจน
หลินเจียโหรวไม่มีเจตนาดีแน่ เกรงว่าคงมอบรูปปั้นเทพอัปมงคลให้ฮูหยินผู้เฒ่าเสียแล้ว!
“จะร้องทำไมนักหนา” ฮูหยินผู้เฒ่ายังหัวเราะไม่สะใจ
นางยื่นมือออกไป เอียงหน้ามองโต้วหมัวมัว “พยุงข้าลุกขึ้น เราจะไปดูที่เรือนเวยรุ่ยกัน”
ต้องได้เห็นกับตาว่านังแพศยาตัวดีเจิ้งฟางโหรวเกิดเรื่อง นางถึงจะวางใจได้