เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
หมดสมรรถภาพ
“ดีเลย ดีเลย ในจวนเจิ้นเป่ยอ๋องมีคนเล่นกับข้าตั้งเยอะแยะ”
เจียงหว่านอี้ตอบตกลงเป็นคนแรก
เยี่ยนหนานเทียนดีกับเขามาก คนในจวนเจิ้นเป่ยอ๋องก็ดีกับเขาเช่นกัน ทุกครั้งที่เขาไป คนพวกนั้นต่างมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนยิ่งนัก
“เมื่อก่อนตอนฝึกวิชาข้าก็ไปจวนเจิ้นเป่ยอ๋องบ่อย ๆ ไปที่นั่นก็เหมือนได้กลับบ้านเลยขอรับ”
เจียงหว่านเฟิงเอ่ยขึ้นมาบ้าง เซี่ยอวิ๋นโหลวยิ้มบาง ๆ พลางว่า
“ขอเพียงเป็นที่ที่มีท่านแม่และครอบครัวอยู่ ที่นั่นก็คือบ้านของข้าแล้วขอรับ”
ทั้งสี่คนไม่มีใครคัดค้านเรื่องการแต่งงานของฮูหยินเสิ่นกับเยี่ยนหนานเทียนเลยแม้แต่น้อย
มิหนำซ้ำยังกระตือรือร้นอยากจะย้ายไปอยู่จวนเจิ้นเป่ยอ๋องกันเอง จนทำให้ฮูหยินเสิ่นซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอเบ้า
นางพยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้น้ำตาไหล เยี่ยนหนานเทียนกุมมือนางไว้ รอยยิ้มตรงมุมปากกลั้นไม่อยู่เลยแม้แต่น้อย