รับโทษแทน

รับโทษแทน

“ท่าน...ท่านต้าตูตู”

องครักษ์ผู้ทำหน้าที่ลงทัณฑ์พอเห็นเยี่ยนจิ่ง ไม้พลองในมือก็แทบจะหลุดร่วง

เยี่ยนจิ่งได้รับความโปรดปรานและความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้อย่างยิ่ง งานลาดตระเวนป้องกันภัยในวังหลวงแต่ก่อนก็ล้วนเป็นเยี่ยนจิ่งที่ดูแล

เหล่าองครักษ์หน้าพระที่นั่งต่างเคยเข้าเวรรับใช้ใต้บังคับบัญชาของเยี่ยนจิ่งกันทั้งนั้น พอได้เห็นเขา องครักษ์ทั้งหลายจึงอดหวาดกลัวจากก้นบึ้งหัวใจไม่ได้

ความกลัวที่พวกเขามีต่อเยี่ยนจิ่งนั้นกลายเป็นสัญชาตญาณไปเสียแล้ว

“ถอยออกไป” เยี่ยนจิ่งหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง สีหน้ายากจะคาดเดา

สายฝนเทกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อย ๆ ชะล้างเสื้อผ้าของเขากับเจียงเจาหวาจนเปียกโชก

น้ำเสียงของเยี่ยนจิ่งเย็นเยียบ เย็นชาเสียจนองครักษ์ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยค้าน

แต่ทว่านี่เป็นพระราชกระแสรับสั่งของฝ่าบาท องครักษ์ย่อมไม่กล้าขัดขืน “ท่านต้าตูตู การโบยใต้เท้าจ้าวเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาท ได้โปรดอย่าทำให้ขุนพลผู้น้อยต้องลำบากใจเลยขอรับ”