โอกาสพลิกชะตา

โอกาสพลิกชะตา

“อย่าเพิ่งไป เจาเหรินอย่าเพิ่งไป!”

สวี่ไท่เฟยมั่นใจว่าตนไม่มีทางมองผิดเด็ดขาด

คนเมื่อครู่นี้ก็คือเจาเหรินของนาง ลูกที่นางให้กำเนิดกับสามีคนแรก

คิ้วตาของหลินเจียโหรวละม้ายคล้ายสามีผู้ล่วงลับของนางถึงเพียงนั้น นางจะจำลูกในไส้ของตัวเองไม่ได้ได้อย่างไร

“ไท่เฟย พระทัยเย็นก่อนเพคะ”

นับแต่สวี่ไท่เฟยกลับเมืองหลวง ทุกคำพูดและการกระทำล้วนระมัดระวังตัวเป็นอย่างยิ่ง การมาเสียกิริยากลางถนนใหญ่เช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องดี

“ฮุ่ยอี๋ เจ้าส่งคนรีบตามไปเร็วเข้า รีบตามไป นั่นเจาเหรินจริง ๆ นะ”

หมัวมัวคนสนิทของสวี่ไท่เฟยมีนามว่าฮุ่ยอี๋ ฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานให้นางหลังเจาเหรินหายตัวไป

บางทีอาจเป็นเพราะช่วงนั้นสวี่ไท่เฟยเพิ่งเสียลูกไป จิตใจจึงเปราะบางเป็นพิเศษ นางจึงปฏิบัติต่อคนรอบข้างดีมาก ทั้งยังเปี่ยมด้วยความเมตตาผ่อนปรน