เจ้ามีใจให้ข้า

เจ้ามีใจให้ข้า

ในสวนท้อมีต้นท้ออยู่ละลานตา บนต้นท้อที่ขึ้นเบียดเสียดสานกันนั้น มีผลท้อสีชมพูระเรื่อชวนมอง หากมองจากระยะไกล ก็ดูราวกับกลีบดอกไม้ตูมดอกใหญ่สีชมพูอ่อน

เด็กหนุ่มผู้สวมชุดสีแดงก้าวย่างอยู่ท่ามกลางดงท้อ ท่วงท่างดงามสง่า หน้าตาหล่อเหลาคมคาย จนชั่วขณะนั้นเจียงเจาหวาไม่รู้เลยว่า เด็กหนุ่มตรงหน้าหรือผลท้อที่ควรเก็บกันแน่ที่ดึงดูดสายตานางได้มากกว่า

นางเม้มปาก สวมกระโปรงยาวสีแดงชาดค่อย ๆ เดินตามหลังเขาไปช้า ๆ

ท่ามกลางแนวป่าท้ออันหนาแน่น เงาร่างสองสายเดินตามกันหน้าหลังอย่างไม่รีบไม่ร้อน

พอได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาเปล่งประกายของเด็กหนุ่มก็วาบขึ้นด้วยความเบิกบานใจ ดูราวกับสายรุ้งที่พุ่งทะลวงม่านเมฆดำออกมา

“เยี่ยนจิ่ง ตอนนี้ท่านอ๋องเจิ้นเป่ยคงกำลังอยู่กับท่านแม่ของข้ากระมัง”