ข้าคือพ่อของนางนะ

ข้าคือพ่อของนางนะ

“ขนไปไม่ได้นะ นั่นเป็นของตระกูลเจียงของข้าทั้งนั้น!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงนอนแผ่อยู่หน้าประตูใหญ่จวนตระกูลเจียง นางเป็นลมหมดสติไปแล้วก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาเอง พอฟื้นขึ้นมาก็ได้ยินว่าฮูหยินเสิ่นหย่าขาดจากเจียงเฮ่อ จึงอยากจะกระอักเลือดออกมาสักคำให้รู้แล้วรู้รอด

นางสะลึมสะลือจนจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเป็นลมล้มพับไปกี่รอบ

ทันทีที่ลืมตาขึ้นมา นางก็ได้ยินท่านโหวผู้เฒ่าสั่งให้พวกองครักษ์บุกเข้าไปขนของในจวน นางจึงสะดุ้งสุดตัว รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นหวังจะไปขวางพวกองครักษ์ไว้

“ไสหัวไป!”

พวกองครักษ์ล้วนเป็นทหารจากกองทัพตระกูลเสิ่น

การที่คนตระกูลเจียงกล้ารังแกฮูหยินเสิ่นถึงเพียงนี้ ก็เท่ากับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพวกเขาด้วยเช่นกัน

ยายแก่อย่างฮูหยินผู้เฒ่าเจียงคอยกดขี่ข่มเหงฮูหยินเสิ่นมาโดยตลอด ซ้ำยังช่วยเจียงเฮ่อปิดบังชาติกำเนิดของเจียงหว่านซิน เห็นได้ชัดว่าเป็นหญิงชราที่จิตใจอำมหิตเพียงใด

เมื่อต้องรับมือกับหญิงพรรค์นี้ พวกองครักษ์ไม่มีทางปรานีอยู่แล้ว เพียงแค่ผลักออกไปทีเดียว ก็ส่งฮูหยินผู้เฒ่าเจียงหงายหลังล้มตึง