ก่อเรื่อง ยิ่งไฟลุกโชนเท่าไรยิ่งดี

ก่อเรื่อง ยิ่งไฟลุกโชนเท่าไรยิ่งดี

“ช่างไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลย”

หลี่ว์เฟยหยางยังคงดิ้นรนขัดขืน บางทีเวลาคนเราตกอยู่ในอันตราย สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดคงแรงกล้า เรี่ยวแรงของเขาจึงยิ่งทวีมากขึ้นทุกที

พอนานเข้า ชายร่างใหญ่เคราครึ้มเต็มแก้มเริ่มจะล็อกตัวเขาไม่อยู่ ด้วยความโมโหจึงเงื้อมือขึ้นฟาดจนหลี่ว์เฟยหยางสลบเหมือดไป

เขาถ่มน้ำลายลงพื้น แล้วตัดใจแบกคนขึ้นบ่า มุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลเปี้ยนทันที

ตรอกซอยไม่ได้ยาวอะไร เดินไปไม่กี่ก้าว ร่างของชายเคราครึ้มเต็มแก้มก็หายลับไป

ตรอกซอยอันว่างเปล่าไร้ผู้คน นอกจากพวกสาวใช้และบ่าวรับใช้ของบ้านไม่กี่หลังแถวนี้ที่เดินผ่านเป็นประจำแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอีก

เปี้ยนหงเฟยหมายตาหลี่ว์เฟยหยางไว้ตั้งแต่เห็นเขาที่เวทีจวินจื่อวันนั้น สองวันนี้จึงสั่งคนจับตาดูเขามาโดยตลอด

แต่หลี่ว์เฟยหยางก็ไม่ใช่คนโง่ ถ้าไม่มีธุระอะไรเขาไม่มีทางเฉียดไปแถวที่เปลี่ยวคนแน่ ทว่าในนครฉางอันแห่งนี้ ไม่มีเรื่องไหนที่เงินทองจะบันดาลไม่ได้