เพราะยากจน จึงถูกรังแก

เพราะยากจน จึงถูกรังแก

“จวินจื่อไถคืออะไรน่ะ เหลาอาหารรึ”

บรรดาสตรีที่ยืนต่อแถวซื้อลิปกลอสต่างพากันกระซิบกระซาบ มีคนตอบขึ้นมาว่า “ใช่แล้ว เป็นเหลาอาหารน่ะ ได้ยินว่ากับข้าวข้างในเป็นของที่เหลาอาหารอื่น ๆ ในเมืองหลวงไม่มีกันทั้งนั้น มีทั้งสันในหมูทอดนุ่ม หมูทอดผัดซอสหลิวโร่วต้วน แล้วก็ยังมีหม้อไฟด้วยนะ ได้ยินว่าหม้อไฟถูกมาก สั่งแค่หม้อเดียวกินด้วยกันได้ตั้งหลายคนแน่ะ”

คนพูดกลืนน้ำลายเอื๊อกพลางบอกว่า “ข้าวของในแคว้นเซิ่งถังของเราไม่ใช่ถูก ๆ จะไปกินอาหารมื้อหรู ๆ ในเหลาอาหารสักมื้อ ยังไงก็ต้องมีเงินสักสิบตำลึง แต่ถ้าไปกินที่จวินจื่อไถ วันนี้ใช้แค่สองตำลึงก็อิ่มหนำแล้ว”

“จริงหรือเนี่ย งั้นข้าก็ไปด้วยคน เดี๋ยวซื้อลิปกลอสเสร็จก็ไปกันเลย”

พวกสตรีต่างพากันพูดคุยเจื้อยแจ้ว พลางคิดในใจว่าเมืองหลวงช่างคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ คึกคักแบบนี้สิดี ไม่อย่างนั้นวัน ๆ คงน่าเบื่อแย่