พระราชทานสมรสให้เลยดีไหม

พระราชทานสมรสให้เลยดีไหม

“อยู่นิ่ง ๆ”

ทางเดินจากห้องขังออกไปข้างนอกไม่ได้ไกลเท่าไรนัก

แต่เยี่ยนจิ่งก้าวเดินช้าเหลือเกิน ผ่านไปครู่หนึ่งแล้วกลับดูเหมือนเดินเท่าไรก็ไม่ถึงเสียที

เจียงเจาหวาขยับตัวเบา ๆ พลางคิดว่าแผลที่อกของนางไม่ได้หนักหนาถึงขั้นเดินไม่ไหว เดินเองยังจะสบายตัวกว่าให้เยี่ยนจิ่งอุ้มไว้ในอ้อมอกเสียอีก

ทว่าพอนางขยับตัวนิดเดียว เยี่ยนจิ่งก็ชะงักฝีเท้าลงทันที

นัยน์ตาของเขาเรียวยาวและลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง

เขาก้มมองเจียงเจาหวาเขม็ง คล้ายกับว่าหากนางกล้าขยับอีกนิด เขาจะหยุดยืนอยู่ตรงนี้ไม่ยอมก้าวต่อจริง ๆ

“แผลที่อกข้าคงปริอีกแล้ว ท่านอยากเห็นข้าเลือดไหลจนตายหรืออย่างไร”

เจียงเจาหวาชะงักไป สายตาราบเรียบสบเข้ากับดวงตาของเยี่ยนจิ่ง