ข้าผู้เป็นอ๋องรู้จักเจ้าดีกว่าที่เจ้าคิดไว้มากนัก

ข้าผู้เป็นอ๋องรู้จักเจ้าดีกว่าที่เจ้าคิดไว้มากนัก

“ฮูหยิน ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ”

ฮูหยินเสิ่นฝันร้าย เมื่อครู่จึงเผลอร้องตกใจออกมา

ชุนฮวาได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็รีบผลักประตูห้องเดินเข้ามา

“ชุนฮวา เฉาฮวานางเป็นอย่างไรบ้าง”

ฮูหยินเสิ่นโบกมือ ชุนฮวาเห็นริมฝีปากของนางค่อนข้างแห้งผาก จึงรีบรินน้ำยกมาให้หนึ่งจอก “ฮูหยิน เมื่อครู่คุณชายญาติผู้น้องบอกกับบ่าวว่า ท่านหญิงไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ ขอแค่ท่านหญิงยินยอม ก็พร้อมจะฟื้นขึ้นมาได้ทุกเมื่อ”

ชุนฮวายกจอกชาในมือขึ้น สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี

เมื่อครู่เสิ่นฉงเหวินบอกนางมาเช่นนี้จริง ๆ นางไม่ได้โง่ ย่อมฟังออกว่าเสิ่นฉงเหวินหมายความว่าอย่างไร

“จริงหรือ” ฮูหยินเสิ่นดีใจขึ้นมาทันที รีบรับน้ำชามาจิบเพื่อสงบสติอารมณ์ “สวรรค์คุ้มครอง ขอแค่เฉาฮวาปลอดภัย ข้าก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว”