กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เจ้าไม่ให้ข้าผู้เป็นอ๋องกลับ ข้าผู้เป็นอ๋องก็ไม่กลับ
“แต่ถึงอย่างไร ท่านอ๋องเจิ้นเป่ยก็ทรงเป็นองค์ชายแห่งแคว้นหนานเจ้าของพวกเรานะพ่ะย่ะค่ะ”
เผิงเวิ่นถูกจ้าวเป่าหลัวกับเหล่าขุนนางตอกกลับเสียจนพูดไม่ออก หน้าแดงก่ำไปถึงใบหู
แต่การมาเยือนคราวนี้เขาตั้งใจแน่วแน่แล้วว่า ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องพาเยี่ยนหนานเทียนกับเยี่ยนจิ่งกลับแคว้นให้ได้
ขอแค่พวกเขากลับไป วิกฤตของหนานเจ้าถึงจะคลี่คลายลงได้
ดังนั้นต่อให้คนของเซิ่งถังจะเหน็บแนมเสียดสีอย่างไร เขาก็ต้องยอมอดทนไว้
เพียงแต่ความรู้สึกเช่นนี้มันชวนให้อึดอัดทรมานใจเหลือเกิน
“เพิ่งจะมานึกขึ้นได้ตอนนี้หรือว่าท่านอ๋องทรงเป็นองค์ชายของแคว้นหนานเจ้า ยี่สิบกว่าปีก่อนพวกเจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าท่านอ๋องเป็นองค์ชายของพวกเจ้า พวกเจ้าความจำเสื่อมจนลืมไปแล้วหรือว่าตอนที่ส่งท่านอ๋องกลับมาเคยพูดอะไรไว้บ้าง ถ้าลืมไปแล้ว ข้าราชการผู้น้อยอย่างข้าก็ไม่รังเกียจที่จะขุดบัญชีเก่าขึ้นมาคิดหรอกนะ”