แม่คนไร้น้ำใจ ไม่คิดจะมาปลอบข้าบ้างเลย

แม่คนไร้น้ำใจ ไม่คิดจะมาปลอบข้าบ้างเลย

“ท่านแม่... ท่านแม่”

ในตำหนักไร้ผู้คน ฮูหยินเสิ่นเองก็พักอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ในเมื่อยอมเอ่ยปากเรียกท่านแม่แล้ว นางจึงเรียกซ้ำอีกหลายครั้ง

นางกอดเอวไทเฮาไว้แน่น สูดกลิ่นกายของพระนางเข้าเต็มปอด พลันรู้สึกอุ่นใจเหลือเกิน

ตอนเด็กเวลานางฝันร้าย ไทเฮาก็จะคอยกอดปลอบประโลมด้วยเสียงอ่อนโยนเช่นนี้เสมอ

ในใจของนาง ไทเฮาก็คือแม่แท้ ๆ หากไม่ใช่แม่ มีหรือจะคอยดูแลเอาใจใส่ถึงเพียงนี้

เป็นนางเองที่ไม่กตัญญู พอโตขึ้นก็ดึงดันจะแต่งกับคนใจคอโลเลอย่างเจียงเฮ่อ จนตัดขาดการติดต่อกับไทเฮาไปเกือบยี่สิบปี

ตลอดยี่สิบปีมานี้ ไทเฮามีผมขาวเพิ่มขึ้นไม่น้อย ทั้งยังดูทรุดโทรมลงไปมาก

นางช่างอกตัญญูจริง ๆ เวลาที่เหลือในชีวิตนี้ นางจะคอยปรนนิบัติรับใช้ตอบแทนพระคุณอยู่ข้างกายไทเฮาให้ดี

“จ้ะ... แม่ฟังอยู่นี่แล้ว”