ให้ฮูหยินเสิ่นไปเป็นพยานให้หลินเฟิง

ให้ฮูหยินเสิ่นไปเป็นพยานให้หลินเฟิง

“นังแก่ ทำไมมัวแต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่ยอมพูดจา! แล้วฮูหยินเสิ่นล่ะ ฮูหยินเสิ่นไปไหน ทำไมไม่มาคอยปรนนิบัติดูแลข้าข้างเตียง!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมีสีหน้าทะมึนดุดัน

อาจเพราะนางซูบผอมเกินไป พอคนเราผอมกะหร่อง อารมณ์ก็พลอยฉุนเฉียว ท่าทางวาจาจึงยิ่งดูร้ายกาจขึ้นทุกวัน

นางจ้องมองหลิวหมัวมัวด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม จนหลิวหมัวมัวเผลอสะดุ้งตัวสั่นด้วยความกลัว

หลิวหมัวมัวรู้สึกว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงดูอารมณ์ร้ายและเจ้าคิดเจ้าแค้นยิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก

หรือเป็นเพราะเพิ่งล้มป่วยหนักมา ถึงได้มีนิสัยเช่นนี้

ช่วงที่นอนซมอยู่บนเตียง นางคงแทบไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างนอกเลย

“รีบพูดมาสิ! ทำไม เดี๋ยวนี้แม้แต่เจ้าก็คิดไม่ซื่อกับข้าแล้วหรือ!”